Granice

Materiał towarzyszący warsztatom Fundacji KOBEL

Rozmawiamy o granicach — o tym, że „nie" bywa ochroną życia, zdrowia i godności. Ćwiczymy krótkie komunikaty graniczne i przyglądamy się przekonaniom, które utrudniają ich stawianie: „przesadzam", „powinnam wytrzymać", „to moja wina".

Granica, prośba, żądanie — krótko

Granica mówi o mnie: „na to się nie zgadzam", „tego nie chcę". Prośba zostawia drugiej osobie wybór; żądanie — nie. Masz prawo prosić i masz prawo stawiać granice, nawet jeśli ktoś się z nimi nie zgadza. Twoje „nie" nie musi być zaakceptowane, żeby obowiązywało.

Przykładowe komunikaty graniczne:

„Nie zgadzam się na to. Kończę tę rozmowę."

„Potrzebuję, żebyś przestał krzyczeć. Teraz."

„To moja decyzja i przy niej zostaję."

„Nie musisz się zgadzać z moim «nie» - ono nadal obowiązuje."

„Porozmawiamy, kiedy poczuję się bezpiecznie."

Ćwiczenie 1. Moje „nie" i moje „tak"

Na co ostatnio zgadzam się wbrew sobie? Czego naprawdę potrzebuję?
Ułóż jedno krótkie zdanie graniczne, które chcesz mieć „w kieszeni".

Ćwiczenie 2. Przekonania, które mnie zatrzymują

Wypisz jedno zdanie krytyczne, deprecjonujące itp., które często kierujesz do siebie, i zamień je na łagodniejsze, prawdziwsze.

Stara myśl: (np. „przesadzam")

Nowa myśl: (np. „mam prawo czuć to, co czuję")

Mikro-praktyka: zanim odpowiesz „tak" pod presją — jeden oddech i zdanie: „Potrzebuję chwili, żeby się zastanowić."