„Nie" jako „Tak" dla siebie

Materiał towarzyszący warsztatom Fundacji KOBEL

Co robiłyśmy na spotkaniu

Dziś mówiłyśmy o granicach — i o tym, że granica w NVC to nie mur, a most do siebie. Ćwiczyłyśmy mówienie „nie" jako wyraz troski o własne potrzeby — bez poczucia winy i bez atakowania.

Odkrywałyśmy różnicę między granicą stawianą z siły („wiem czego chcę") a granicą stawianą z lęku („bo inaczej coś się stanie").

Kilka słów teorii

W NVC mówimy o „ochronnym użyciu siły" — kiedy potrzebujemy chronić siebie, robimy to z troski, nie z zemsty czy chęci wymierzenia kary.

„Nie" dla czegoś jest zawsze „tak" dla czegoś innego. „Nie, nie zrobię tego" to może być „Tak, dbam o swój czas i spokój". Granica wyrażona z potrzeby brzmi inaczej niż granica wyrażona z oskarżenia.

Stawianie granic to forma szanowania siebie. I zaproszenie otoczenia do kontaktu z kimś prawdziwym.

Ćwiczenie 1. Moje „Nie" jako „Tak"

Pomyśl o sytuacji, w której chciałaś lub potrzebujesz powiedzieć „nie".

1. Czego chcesz odmówić? (opisz sytuację)
2. Na co mówisz „Tak", odmawiając? Jaka Twoja potrzeba jest chroniona?
3. Jak mogłabyś określić swoje granice z miejsca troski o siebie, a nie z oskarżenia?

Ćwiczenie 2. Formuła NVC dla granicy

Spróbuj zastosować do sytuacji z ćwiczenia 1 następującą formułę NVC:

1. „Kiedy zauważam, że..." (obserwacja, opisz same fakty)
2. „...czuję..." (nazwij odczuwaną najmocniej emocję - złość, żal, smutek, lęk, rozgoryczenie itd)
3. „...ponieważ potrzebuję..." (Twoja potrzeba, o której informuje Cię silnie odczuwana emocja)
4. „...i proszę, żeby..." (konkretna prośba, która umożliwi zaspokojenie twojej potrzeby lub określenie Twoich granic - np. „chcę teraz mieć czas na zastanowienie, wrócę jutro do tej rozmowy")