Prośba a żądanie

Materiał towarzyszący warsztatom Fundacji KOBEL

Dziś ćwiczymy formułowanie próśb — konkretnych, wykonalnych, skierowanych do prawdziwych osób. Poznajemy różnicę między prośbą a żądaniem: prośba pozostawia drugiej osobie wolność wyboru i odmowy.

Rozmawiamy o sprawczości — o tym, że każda prośba to krok z pozycji „wiem, czego potrzebuję" i „mam prawo o to prosić".

Kilka słów teorii

W NVC prośba to czwarty krok, po obserwacji, emocji i potrzebie. Dobra prośba jest: konkretna (nie „chcę żebyś był czulszy", ale „czy mógłbyś mnie teraz przytulić?"), wykonalna, skierowana do konkretnej osoby.

Prośba różni się od żądania tym, że naprawdę akceptujemy „nie". Jeśli odmowa wypełnia nas złością lub poczuciem krzywdy — to było żądanie, nie prośba.

Formułowanie próśb to odbudowywanie sprawczości: mówię, czego potrzebuję, i oddaję drugiej osobie wolność wyboru.

Ćwiczenie 1. Z żądania do prośby

Pomyśl o czymś, czego potrzebujesz od kogoś ważnego w Twoim życiu.

1. Jak to do tej pory formułowałaś? (np. w myślach lub na głos)
2. Jaka potrzeba za tym się kryła?
3. Spróbuj sformułować to jako konkretną prośbę - propozycję działania: „Czy mógłbyś / Czy mogłabyś… "

Ćwiczenie 2. Moja prośba na ten tydzień

Wybierz jedną osobę i jedną konkretną prośbę, którą chcesz sformułować przed kolejnym spotkaniem.